دوستاي لولويي من سلام

و اما يك غزل ناب ناب:

دو نـفـر دخــتــر خوشـتـيـپ و ســـوســـول   -  دوش از دردســـر مشـــق نجاتم دادند
دسـت و پايم بــگـرفتند و ســــوارم كـردنــد   -   پفــــك و بستني و ماچ پر آبـــم دادند
توي اين منظومه‌ي شهري چه تماشاكرديم  -  آن دو باهم جملگي شــــكلاتــم دادند
 آب انـــــگور و هويــــج و كــيوي و آب انــــار   -   آ نــــقدر بود كه انـــــگار فراتـــــم دادند
تا ســـر صبح خرامـــان همه جارا گـــشتيم   -   صبح يك بربري و چاي و نـــــباتم دادند
 سفر عـــــلمي! و رويايي ما گشت تمــــام  -  جــمـله‌اي فــحـش از كـــلماتــم دادنـد
چون به خود آمدم از ديـدن آن خــواب لــذيــذ -  صبح ظاهر شده بود بس تكانم دادند
مادر گفت بلند شو كه كلاست ديـــر است    -  پس از آن لـــقمه‌اي از نــان بياتم دادنـد
اشك از ديده چكيد و مخ مـن تـيـر كشــــيد   -    كه چرا در خواب تكانم دادند